« اَمَّا الْاِمْرَةُ الْبَرَّةُ فَيَعْمَلُ فِيهَا التَّقيُّ ، وَاَمَّا الْاِمْرَةُ الْفَاجِرَةُ فَيَتَمَتَّعُ فِيهَا الشَّقِيُّ ، اِلَى اَنْ تَنْقَطِعَ مُدَّتُهُ ، وَتُدْرِكَهُ مَنِيَّتُهُ » ( پرهيزگار در حكومت نيك به وظايف خود عمل مىكند ، و زيانكار در حكومت فاسد بهره خود را مى برد ، تا عمر او به سرآيد و مرگ را دريابد . ) حكومت به دو صورت است : يا حكومت حكومت حقّ و اسلام است ، و يا حكومت سلطان ظالم و جائر است ; پس اگر حكومت حكومت امام عادل باشد ، انسانهاى متقى و پرهيزگار در اين حكومت اعمال صالح انجام مى دهند ، « و امّا الامرة الفاجرة فيتمتّع فيها الشّقىّ » و امّا اگر حكومت حكومت فاسد و فاجر باشد ، گناهكاران در آن حكومت بهره مند مى شوند ، آدمهاى شقىّ و بدبخت در حكومت ناصالح از زندگى خوبى برخوردارند « الى ان تنقطع مدّته » تا اين كه مدّتش تمام مىشود « و تدركه منيّته » و مرگ خود را درك مىكند ; يعنى مرگش مى رسد . پس خلاصه اين حديث طبق اين نقل اين است كه اگر حكومت هر زمان حكومتى عادل و مطابق اسلام باشد ، آنهايى كه مقيّد به قوانين اسلام هستند به راحتى وظايف خود را انجام مى دهند و از گناه پرهيز مى كنند و كسى هنگام انجام فرايض آنها را سرزنش نمى كند ، و طبيعى است كه اشقيا و فجّار در اين زمان به سختى زندگى را مى گذرانند ; در زمان حكومت اسلام و امامت عادل گناهكاران در انجام گناه آزاد نيستند ، امّا اگر حكومت انسانهاى فاسق و فاجر روى كار باشد ميدان براى تاختوتاز ستمكاران وسيع است ، ولى مؤمنين و پرهيزگاران هنگام انجام فرايض و واجبات در مضيقه هستند ; و بالاخره اصل حكومت لازم و ضرورى است . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته